Voor het leveren van garenwol is het micronage de belangrijkste kwaliteitsfactor. Het micronage van wol is de dikte van wolvezels in microns (micrometer), waarbij een lager microngetal een fijnere en zachtere wol betekent, wat ideaal is voor kleding die direct op de huid gedragen wordt, terwijl grovere wol (hoger microngetal) stugger is en vaker wordt gebruikt voor tapijten of buitenkleding. De zachtheid van wol hangt direct af van hoe dun de vezels zijn; dunne vezels buigen, dikkere vezels prikken. Schapenrassen met laag micronage zijn de bekende wolmerino’s, maar ook het Kempisch heideschaap, Flevolander of Noordhollander kunnen zachte wol geven. Art of Fibre is een bedrijf dat het micronage van wol kan meten. 

Zorg voor een team tijdens het scheren, dat bestaat uit iemand die de schapen aangeeft, iemand die de kwaliteit in de gaten houdt en de wol categoriseert, een scheerder en een wool handler. Werk met ervaren/gecertificeerde scheerders. Scheersport Nederland geeft cursussen en deelt kennis. 

Sorteer de dieren van tevoren. Houd verschillende rassen, kleuren en micronages apart, en houd vervolgens de rammen, ooien en jaarlingen apart.

Houd de vacht heel tijdens het scheren. Dat gaat het best door met de Bowen methode te scheren, die door veel professionals wordt gebruikt. Dat geeft een goed scheerresultaat, maar is ook prettig voor de houding van de scheerder én die van het schaap. Bij deze methode begin je bij de buik en je werkt dan zijwaarts met lange halen via de billen omhoog, waarbij je de vacht heel houdt. In Nederland wordt ook veel op de Nederlandse methode geschoren, waarbij het schaap op zijn kont wordt gezet en men bij de kop begint. Het nadeel is dat de vacht niet heel blijft. 

Werk met een woolhandler bij elke scheerder. Die houdt met een speciale wolbezem de scheerplek schoon en pakt direct na het scheren de vacht weg, zodat de scheerder door kan scheren en er geen contaminatie tussen vachten plaatsvindt. 

Na het scheren gooi je de vacht uit op een tafel. De vacht komt met de binnenkant naar beneden, waarbij je de achterpoten het langst blijft vasthouden. Dit vereist enige oefening. Een speciale woltafel is ideaal, maar een zelfgemaakt rooster kan ook goed. Het voordeel van het uitgooien van de vacht is dat eventuele tweede scheer door het rooster valt, je goed overzicht hebt over de vacht en je de vacht goed kunt skirten. 

Dan begint het skirten, alle delen die niet te verkopen zijn moeten er uit worden gehaald. Dat zijn: 

• De stukken van mindere kwaliteit: bij de schouder, buik, poten, staart en nek. Deze worden standaard verwijderd tenzij de nekwol mooi schoon is. 

• Mest

• Stro en takjes

• Korte wolvezels door dubbelscheer of ziekte

• Heel soms een stukje vel

• Markeringsverf: die kleur kan er niet altijd uitgewassen worden, waardoor het eindresultaat een zweem van markeringsverf krijgt

• Eventueel ook te lange vezels! 

• En vachten met kemp in zijn geheel. Kemp is een korte, brosse, grove vezel zonder crimp die los zit, moeilijk hecht en niet geverfd kan worden.

Daarna beoordeel je de wol. Door ziekte of verandering in voerpatroon kan er een breuklijn in de wol zitten. Soms is die zichtbaar, maar je kunt de vezels vaak ook horen breken als je aan een plukje wol trekt. Dit klinkt als klittenband.

Je rolt de vacht op, zodat alleen nog de binnenkant zichtbaar is. Zo blijft de gehele vacht samen en is het eventueel mogelijk om de wol per vacht te verkopen aan bijvoorbeeld handspinners of vilters. 

Sorteer de vachten op micronage, kleur, vezellengte en geef dit samen met de herkomst van de wol duidelijk op de wolzak aan. Dat kan bijvoorbeeld met een krijtspray. Het is voor afnemers namelijk belangrijk om te weten wat de kwaliteit en herkomst van de wol is.